اثربخشی آموزش شناختی– رفتاری و امیددرمانی بر افزایش کیفیت زندگی، امید به زندگی، تاب آوری و کاهش اضطراب و افسردگی در بیماران مبتلا به تالاسم

امروزه علت عمده مسائل بهداشتی درکشورهای توسعه یافته بیماری های مزمن است که می توانند افراد را در همه گروه های سنی، طبقات اجتماعی – اقتصادی و فرهنگ های مختلف درگیر کنند. بیماری بتا تالاسمی ماژور از جمله بیماری های مزمنی شناخته می شود که سلامت کودکان را تهدید می کند. در عصر مدرن، پیشرفت های پزشکی منجر به کاهش مرگ و میر و افزایش امید به زندگی این بیماران شده است. بنابراین کیفیت زندگی، امید به زندگی، تاب آوری، اضطراب و افسردگی آنها به عنوان شاخص های مهم مراقبت بهداشتی مد نظراست. در همین راستا، تعیین اثربخشی مشاوره (آموزش شناختی–رفتاری و امید درمانی) بر موارد مذکور به سیاست گذاران و مدیران برای برنامه ریزی های درمانی جهت بهبود کیفیت زندگی و کاهش آلام بیماران کمک می نماید. بدین منظور پژوهشی با هدف مقایسه آموزش شناختی- رفتاری و امید درمانی در افزایش کیفیت زندگی ، امید به زندگی ، تاب آوری و کاهش اضطراب و افسردگی در بیماران مبتلا به تالاسمی انجام شد.
یافته های پژوهش حاضر نشان داد آموزش امید درمانی نسبت به آموزش شناختی رفتاری از اثربخشی بالاتری برخوردار بوده است. نتایج پژوهش بیانگر اثربخشی آموزش شناختی– رفتاری و امیددرمانی بر افزایش کیفیت زندگی، امید به زندگی، تاب آوری و کاهش اضطراب و افسردگی در بیماران مبتلا به تالاسمی می باشد. بنابراین توجه به اثربخشی آموزش شناختی- رفتاری و امیددرمانی در بیماران تالاسمی از اهمیت ویژه ای برخوردار است.

مشخصات طرح مرتبط:
عنوان پروژه: مقایسه آموزش شناختی- رفتاری و امید درمانی در افزایش کیفیت زندگی ، امید به زندگی ، تاب آوری و کاهش اضطراب و افسردگی در بیماران مبتلا به تالاسمی
مجری اصلی: جمیله کیانی   |   تاریخ اتمام طرح: ۱۳۹۷/۴/۱۰   |   کد طرح: 5997


CAPTCHA code
کلیدواژه ها: آموزش شناختی –رفتاری | امید درمانی | کیفیت زندگی | افسردگی و تالاسمی |

دفعات مشاهده: 40 بار   |   دفعات چاپ: 10 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر