اثر میدان مغناطیسی موضعی با فرکانس بسیار پایین بر القای خواب آلودگی در دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان

پژوهش حاضر یک مطالعه  کارآزمایی بالینی متقاطع تصادفی (Randomized Crossover Clinical Trial)     می­باشد. 65 دانشجو از دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان با توجه به معیارهای ورود  بطور داوطلبانه در این تحقیق شرکت نمودند که در نهایت با توجه به  انصراف 2 نفر از ادامه شرکت در تحقیق، اطلاعات مربوط به 63 نفر ( 32 زن و 31 مرد) مورد بررسی قرار گرفت. آزمودنی‌ها از میان داوطلبینی انتخاب شد که ساکن خوابگاه بودند . چراکه  معمولاً از رژیم غذایی مشابهی بر خورداربودند. پیش از انجام مطالعه، به افراد توصیه شد که در روز آزمون و روز قبل از آن از انجام فعالیت ورزشی سنگین، شیفت های کاری شبانه، مصرف مواد محرک مثل: قهوه، مواد مخدر، دارو و رژیم غذایی پر پروتیین خودداری نمایند.
میدان مغناطیسی با شدت 200 میکرو تسلا با فرکانس های 14،10 و 18 هرتز توسط سه کویل کوچک بطور موضعی به ترتیب به نواحی C3، Cz و C4 اعمال شد. زمان میدان مغناطیسی تابشی در هر ناحیه 3 دقیقه با مکث 20 ثانیه ای بین آنها برای فعال نمودن کویل بعدی انجام شد.
هر آزمودنی دو مرتبه به آزمایشگاه مراجعه نمود که در یکی از جلسات به طور تصادفی تحت تابش میدان مغناطیسی قرار گرفت. در هر جلسه مراجع روی صندلی می نشست و سه کویل کوچک در نقاط C3، Cz و C4 توسط یک باند کشی ثابت می شد. سپس 10 دقیقه آزمونPPVT را انجام می داد. بعد از آن 10 دقیقه روی صندلی آرام و چشمان بسته قرار می گرفت. در این مدت کویلها بترتیب در نقاط  C3، Cz و C4 هر کدام به مدت 3 دقیقه فعال می شدند.پس از تقریبا 9 دقیقه تابش میدان مغناطیسی شرکت کنندگان 10 دقیقه مجددا آزمون PPVT را انجام می دادند. تمام مراحل فوق برای جلسه شم نیز تکرار می شد با این تفاوت که میدان مغناطیسی وجود نداشت اما شرکت کننده از وجود یا عدم وجود میدان آگاه نبود.
جلسه تابش به طور تصادفی انتخاب شد و فاصله دو جلسه از هم حداقل یک روز بود و با در نظر گرفتن زمان مراجعه تنظیم می شد. جلسه تابش میدان مغناطیسی طوری انتخاب شد که 33 نفر به طور تصادفی در جلسه اول، تابش میدان مغناطیسی را دریافت کرده و 30 نفر در جلسه دوم حضورشان مورد تابش میدان مغناطیسی قرار  گرفتند. لازم به ذکر است انتخاب دانشجویان طوری صورت گرفت که تقریبا نیمی از گروه تحت تابش مغناطیسی در جلسه اول یا دوم مراجعه تحت میدان مغناطیسی بودند خانم  و نیم دیگر آقا  باشند. پس از اتمام هر جلسه دو پرسش نامه استانداردEpworth Sleepiness Scale, ESS و Stanford Sleepiness Scale به آزمون شونده داده شد که زمان استراحت و میزان آن را در طول شب و روز بعد از مراجعه به آزمایشگاه به طور دقیق بنویسد و هرگونه خواب آلودگی را گزارش نماید.
اطلاعات پس از جمع آوری توسط نرم افزار آماری SPSS نسخه 0/18 مورد تحلیل قرار گرفت. داده های کمی به صورت انحراف معیار ± میانگین و داده های کیفی به صورت تعداد (درصد) گزارش شد. به منظور مقایسه میانگین نمره خواب در قبل و بعد از تابش، به طور جداگانه برای جلسه تابش واقعی و تابش فرضی، برای کل 63 نفر و به تفکیک جنسیت، از آزمون paired t-test استفاده شد. این مراحل برای مینیمم زمان واکنش نیز انجام شد. با استفاده ازCrossover Analysis اثر تابش میدان مغناطیسی القای خواب آلودگی بر نمره خواب در دختران و پسران به طور جداگانه ارزیابی شد. سطح معنی داری در آزمون ها 05/0 در نظر گرفته شد
علارغم عدم مشاهده هیچ تغییر معنی داری در متوسط زمان واکنش بر اثر تابش میدان مغناطیسی، مینیمم زمان واکنش در گروه خانم ها بعد از تابش میدان نسبت به قبل از تابش معنی داربود بطوری که 78% خانم ها بر اساس عدم تمرکز مناسب جهت تکرار رکورد مناسب جهت دست یابی به زمان واکنش کم جلسه تابش را بدرستی حدس زدند. هر چند آزمون آپروت و استنفورد اثر معنی داری طولانی مدت ناشی از تابش 10 دقیقه ای میدان مغناطیسی موضعی نشان نداد.
مشخصات طرح مرتبط:
مجری اصلی: دکتر سید علی شفیعی   |   تاریخ اتمام طرح: ۱۳۹۶/۶/۲۸   |   کد طرح: 92021


کد امنیتی را در کادر بنویسید    
کلیدواژه ها: میدان مغناطیسی | فرکانس | القای خواب آلودگی |

دفعات مشاهده: 92 بار   |   دفعات چاپ: 14 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر